poniedziałek, 11 listopada 2013

Maleńkie zatrzymanie

Dzisiejszy wieczór jest jakiś inny. Może dlatego, że rzuciłam pracę w środku dnia. Nie, nie zupełnie, tylko na dziś. Postanowiłam nagle, że zrobię to, na co mam ochotę, choć w chwili postanowienia wcale nie wiedziałam, na co mam ochotę poza tym, by rzucić robotę.
Wzięłam prysznic w samo południe. Taki dziki zachód inaczej. Nałożyłam odżywkę na włosy, zawinęłam szeleszczącą folią. Potem maseczka na twarz, i druga i trzecia, bo jak szaleć, to szaleć. W końcu otworzyłam notes, wyłączyłam radio, odłączyłam się od sieci i uderzałam w klawisze, aż ścierpły mi plecy. Te papierowe notatki robione od miesiąca najpierw wzdychały, potem skamlały, krzyczeć zaczęły całkiem niedawno, a dziś to ja już wrzask usłyszałam. Jak mi się cudownie pisało!

Ostatnio wciąż przekraczam zenit moich możliwości, choć powinien być jeden - stabilny, nieprzekraczalny. A tu się łobuz wciąż przesuwa, uskakuje i słyszę jak chichocze. Walczę z czasem, który staje się dla mnie coraz większą zagadką i nie potrafię jej rozszyfrować. Nadal też nie potrafię sklonować swoich łapek, ale może powinnam się pogodzić z tym, że domowymi sposobami się nie da.

Ostatnio dużo się u mnie dzieje. Zamówienia, książka i inne ważne sprawy. Mała – a raczej jednak duża – rewolucja w moim życiu. Nie będę o tym pisać. Wystarczy, że czuję. Jedni uczucia wyrażają, inni tłumią, a ja sobie przeżywam. Zamieszanie niemałe, ale wszystko idzie w dobrym kierunku, a przecież o to chodzi, prawda?

W sobotę siedziałam na fotelu dentystycznym, w tle Eros Ramazzotti zapewniał mnie, że wciąż go zadziwiam wszystkim co robię, że go zaskakuję (Tu mi stupisci ancora in tutto quel che fai mi meravigli ancora). W sumie niewiele robię, pomyślałam. Ale to miłe, że zaskakuję. I pomyślałam, że to cudowne, że są na świecie mężczyźni, którzy potrafią tak pięknie łagodzić. Słowem, spojrzeniem, głosem.
- Czy pani się uśmiecha? - usłyszałam i otworzyłam oczy.
- Przepraszam - powiedziałam, a właściwie usiłowałam, bo chyba wszyscy wiedzą, jak się rozmawia z dentystą mając otwartą buzię i ligninowe korki. Swoją drogą, ciekawe jak zauważyła, że się uśmiecham?!
- Proszę nie przepraszać - zrozumiała! - W tym miejscu to dość rzadki widok. Zwłaszcza zanim skończę, bo potem każdy się cieszy, że wychodzi.
A czasem tylko wystarczy zadziwić i zaskoczyć takiego Erosa i nic nie boli.

Tak, dzisiejszy wieczór jest jakiś inny, bo ja jestem jakaś inna. Spokojniejsza? Zrelaksowana? Zadowolona? Nie myśląca o jutrze?
O kurcze! Właśnie pomyślałam:) To co? chyba czas na wieczorny tym razem prysznic:)

niedziela, 6 października 2013

Przed nami kolejny słoneczny dzień, więc wstałam o wiele szybciej, niż przez ostatnie ciemne poranki. Nie jestem jeszcze gotowa na jesień! Owszem, spacery staną się coraz bardziej kolorowe, a miejsca między kartkami książek zapełnią się nowymi pięknymi listkami, ale zimna nie chcę. Jeszcze nie teraz.

Przełykałam ostatni kęs jajka na miękko, gdy rozśpiewał się telefon. Dzwonił przyjaciel internetowy.
- Nie ma Cię na facebooku, nie ma notki na blogu handmade'owym, nie ma na autorskim. Już to mnie zaniepokoiło. Ale jak zobaczyłem, że na kulinarnym nowego żarełka nie ma, myślę sobie: jest źle. Jak dobrze, że odebrałaś!
Jestem, żyję. Jem. Tylko znów wpadłam w wir niedoczasu. Handmade'jki zajmują mi sporo czasu. Do tego remont, a dokładniej sprzątanie po nim najpierw w międzyczasie, potem przyspieszenie, bo po dwóch miesiącach niebytu wracał Syn, a w jego pokoju miejsca tyle, co na lekarstwo. Po jego powrocie potrzebowałam czasu, by ponownie przyzwyczajać się, że nie jestem sama. Pół bułki i pomidor nie wystarczały już na wypasione śniadanie. Najpierw musiałam przyzwyczaić się, że syn nie wraca na noc, po jego powrocie dwóch tygodni, by przestać wpisywać na listę rzeczy do zrobienia pozycji "obiad".
A wieczorkami piszę. Niektórymi, bo czasem padam. I jeśli miałabym wybierać między dłuższym letnim ciepełkiem a dłuższymi wieczorami, to ja już na to zimno przestałabym narzekać!

Wcale nie pomiędzy lecz równorzędnie ze wszystkim, co robię, cieszę się z nowej podłogi. Tylko ona się zmieniła, a mieszkanie wygląda zupełnie inaczej. W życiu ważne są tylko chwile, w domu czasem podłogi. 
Remontowe dni również spędziłam milutko w towarzystwie dwóch wygadanych przystojniaków z poczuciem humoru mojej kategorii. Pierwsze spotkanie było nieco niefortunne - przywitałam ich z rozpiętym rozporkiem. Na szczęście mężczyźni zazwyczaj kierują wzrok wyżej, zwłaszcza jak się stoi do nich przodem. Szybko załapaliśmy kontakt. Zresztą Pędzel też, a nie ma jak kocie wyczucie. Pędzel jest takim moim papierkiem lakmusowym na dobrych ludzi. Byłam pewna, że ten koci bohater, który ucieka nie tylko przed odkurzaczem ale i przed mopem, przed tymi wszystkimi szlifierkami, wiertarkami i innymi głośnymi sprzętami schowa się na te dwa dni gdzieś w zakamarku, gdzie będę mu musiała donosić posiłki. Ale nie! Obserwował wszystko z uwagą. Pojawiał się nagle nie wiadomo skąd w najdziwniejszych miejscach. Wystarczyło spojrzeć po prostu gdzieś, a on tam był. Był wszędzie. Patrzył chłopakom na ręce, zagadywał (kto zna Pędzla, wie o czym mówię). Na własnej sierści sprawdzał stan pyłu rozbiegając się i robiąc ślizgi. Potem jeszcze małe turlanko i test przeprowadzony. Jeszcze kilka dni po remoncie paradował bez połysku. W każdym razie dzięki jego zaangażowaniu i niezaprzeczalnym kompetencjom niespełna godzinę po rozpoczęciu remontu został jednogłośnie obwołany inspektorem budowlanym. W przerwach rozmawiał z chłopakami jak równy z równym. Gdy rozmowa zeszła na temat wychodzenia na spacery, milczał odwracając wzrok. Cóż, tematu nie ma, bo Pędzel nie wychodzi. Ale gdy rozmowa zeszła na kobiety, rozgadywał się na całego. Okazało się, że tak jak Marcin, gustuje w blondynkach.
Długo by pisać, bo mimo faktu pod szyldem "remont" to były naprawdę przemiłe dni. Sprzątanie po nie było tak kolorowe, ale już o tym zapomniałam. Podłoga piękna i przyniosła jeszcze jedna radość. Otóż Pędzel, przyzwyczajony do bezpiecznej wykładziny, nie wyrabia na zakrętach. Może jestem wredna, ale strasznie to zabawne:) Podejrzewam, że pod tym już błyszczącym futerkiem jest niejeden siniak. Przydałyby się dwie pary maleńkich skarpetek z gumkami. Jest ktoś, kto by je wydziergał? Zapytam Pędzla o wymarzony kolor:)

wtorek, 20 sierpnia 2013

"Witam Pani Moniko,
przeczytałam Pani książkę i mogłabym o niej wiele napisać, zbyt wiele jak na maila pisanego w pracy (wiszą nade mną), więc napiszę wieczorkiem w domu. Teraz słów kilka, bo od dwóch dni intryguje mnie jedno pytanie i muszę, zwyczajnie muszę je zadać:) Ja wiem, że Empik, wiem że Matras, wiem że miła księgarenka na moim rynku, ale dlaczego "Zeszyt z aniołami" sprzedaje na internecie Zakład Budowlano-Instalacyjny?!:)"


No i jak mam odpisać na tego maila?:) 
Wiem, że o opasłych tomiskach mówi się "cegła", ale to raptem 160 stron! Na zaprawę się nie nadaje. Ocieplenie rur? Zabezpieczenie na czas transportu? A może to firma exportowa i dla umilenia kierowcom tira chwil w kolejce na granicy?
Kolejna tajemnica wszechświata :)

czwartek, 15 sierpnia 2013

Tuż przed rewolucją

Lato trwa, ale przyszły te dni, gdy rankiem po wstaniu z łóżka trzeba założyć skarpetki zanim słońce na dobre się nie obudzi. I balkonowa winorośl zaczyna się pięknie czerwienić.
Siedzę przy biurku, sączę kawę i chrupię migdały. Na kolanach Pędzel, który od kilku dni nie odstępuje mnie na krok i wykorzystuje każdą sposobność, by się do mnie przykleić. Jesień idzie? 
Relaks brzmi o niebo lepiej niż lenistwo. Co nie znaczy, że nie mogę sobie na relaks pozwolić, a owszem, należy się. Lecz nie dziś. Dziś powinnam robić coś zupełnie odmiennego, bo jutro czeka mnie kulminacja rewolucji zwanej remontem, po której trzeba będzie przeżyć jeszcze kilka kolejnych dni aż kurz opadnie, a dokładniej zostanie usunięty i wszystko wróci do normy. Tej piękniejszej, bo z nową podłogą:)
Tak więc od kilku dni powolutku i jak to ja w międzyczasie, wynoszę zawartość półek, szafek i szuflad do pokoju Syna. Przy okazji część rzeczy powciskanych "bo przecież nie wyrzucę" dojrzało do wyrzucenia, więc trafia do podpisanych worków z konkretnym przeznaczeniem. Gdy kurz opadnie, nie będzie już tak samo, oj nie.

Rzecz działa się w zeszłym tygodniu. Kończyłam większe zamówienie robiąc kilka rzeczy jednocześnie. Malowanie, skrobanie, dekorowanie, lakierowanie - przeskakując z jednej czynności do drugiej, żeby nie tracić czasu na czekanie, by coś wyschło. Na stoliku przy balkonie stała błyszcząca nowością litrowa puszka z białą farbą. Gdy przyszedł czas na lakierowanie, otworzyłam okna na przestrzał, by nie zalakierować sobie przy okazji przełyku, wątroby i innych wnętrzności. Nie zależy mi na połysku. I ten zbawienny początkowo przeciąg zamknął drzwi balkonowe, które z hukiem uderzyły w stolik. Przestraszona nagłym biegiem wypadków puszka rzuciła się do ucieczki po drodze gubiąc pokrywkę i farba z impetem zaczęła tańczyć po pokoju. Zalała mi wykładzinę, kawałek łóżka, pufa, regał i spokojnie zwisającego cirrusa (mam teraz jedyny okaz nieznanej odmiany). 
Chlupnęło też na mnie. Nie wiedziałam, co najpierw ratować. Ale gdy dotarło do mnie, że to farba szybkoschnąca, postanowiłam ratować siebie. Pobiegłam do łazienki, mimowolnie ozdabiając klamkę i drzwi i zostawiając odciski stóp po drodze. Nie mam płaskostopia. Umyłam się i odwracając wzrok od kataklizmu szybko dokończyłam zamówienie, bo musiałam je tego dnia wysłać i do tego zdążyć na umówione spotkanie w bibliotece.
Właśnie - biblioteka! Założyłam zalotną sukieneczkę, makijaż zrobiłam delikatny, włosy na końcach wywinęłam do góry, kolczyki, bransoletka.
- Pani Moniko, co się pani stało? - usłyszałam po przekroczeniu bibliotecznych drzwi.
Spojrzałam w dół. Nogi czyste. Z przodu. Boki łydek upstrzone białym tatuażem. Podniosłam rękę, by odgarnąć zawstydzona grzywkę i zobaczyłam swoje łokcie. Matko jedyna! Jechałam do biblioteki w pełni świadoma swego kobiecego piękna, wracałam jako robotnik budowlany. Miałam plan wracania na piechotę przemykając po nieznanych mi osiedlach między blokami i kryjąc się w razie potrzeby w klatkach schodowych, ale odrzuciłam go. Przy moich zdolnościach do gubienia się była szansa, że dotrę do domu następnego dnia. W końcu wmówiłam sobie, że nikt mnie spod tej farby nie pozna. Wsunęłam na nos okulary przeciwsłoneczne, zarzuciłam grzywkę na większą część twarzy, zsunęłam torebkę z ramienia, chwyciłam w prawą dłoń, bo na prawej łydce miałam bardziej zaawansowane graffiti i ruszyłam. Ludziom w oczy nie patrzyłam, ale pewnie współczuli.

Plama wygląda jak ośmiornica płynąca w zawrotnym pędzie. Trzeba było szybko podjąć decyzję o wyrzuceniu wykładziny i położeniu paneli, bo niepokojąco zaczęłam przyzwyczajać się do tego nowego designu. Czerwona lampka zapaliła się, gdy w głowie pojawił się pomysł domalowania ośmiornicy oczu i życia z nią dalej długo i szczęśliwie. Ale zamiast wygooglać ośmiornicę, by przypomnieć sobie, jak ośmiornicze oczy wyglądają i by fuszerki nie odstawić, zabrałam się do roboty. Ileż ja tego mam!
Dobra! Kawa dopita, migdały mi się już przejadły, czas zabrać się do dzieła i jakoś zorganizować sobie życie na kilka następnych dni. Jutro od 21-szej z placu budowy lub boju będę z Wami czatować na profilu Książka zamiast kwiatka - zapraszam! Pisareczka wciśnięta pomiędzy stosy książek i ubrań, pewnie z Pędzlem na kolanach. Ale domyta:)

niedziela, 28 lipca 2013

Kocham Cię Raid!

Czuję się jak seryjny morderca.
Mój ukochany elektryczny Raid przeciw owadom - wzajemna miłość od kilku lat chyba się skończyła. Słoiczek do połowy pełny, ale zwierzęta jakieś inne w tym roku. Bo wolałabym myśleć, że Raid jest stały w uczuciach!
Ledwie włączyłam lampkę i trzeba było wziąć się do roboty. Trzy komary wygłodniałe wszystkie kończyny mi naznaczyły - jeden dwa razy przed śmiercią. Dwie ćmy niesforne poobijały się o mnie obrzydliwie. Nie znoszę ciem! Pędzel je lubi. Jeść oczywiście. Ale tak do połowy lipca, potem mu się przejadają i zostaję z nimi sama. Trzy koniki polne, zmora okrutna. Nie znasz dnia ani godziny, gdy nagle znikąd przyklejają ci się do ramienia, pleców czy tego miejsca przy nosie. Koniki kocham (na odległość) więc amnestią objęłam i wolność zwróciłam. Podejrzewam jednak, że już spadając z drugiego piętra, kilkanaście centymetrów niżej, lekko zbite z tropu, bo niby dlaczego tak radykalnie zostały potraktowane, otrząsnęły się i pewnie powrócą.
I żuk jakiś wypomadowany, zboczeniec jeden! Biegiem pokonał dystans plecy-obojczyk-szybka trasa pomiędzy piersiami. Ja, mistrzyni robienia kilku rzeczy na raz, nie poradziłam sobie z zdaniem. Skakanie, piszczenie i próby rozpięcia biustonosza zdecydowanie mnie przerosło. Książką się nie dało, nawet wielokrotnie. Pilot do tv też początkowo zawiódł, choć starał się i nawet ja się nabrałam. Wiedzieliście, że żuki świetnie udają martwe?! A może to był żuk po szkole teatralnej? Koniec końców wiele metrów dalej pilot się sprawdził. Na kant.
Jeszcze mucha jakaś lata - z tych, co to po kształcie kwadratu. Muszki jednodniówki na suficie - daruję sobie, bo i tak blisko końca wyroku natury. Jakieś małe coś sztuk kilka, na tyle małe, że nie wiem, co zacz.
Ja wiem, że gdybym zaczęła wymieniać owady, które dziś do mnie nie zawitały, troche by mi się zeszło. Ale te kilka gatunków to dla mnie zdecydowanie za wiele.
Kocham cię Raid! A Ty?

czwartek, 25 lipca 2013

Hmmm...

Ja tylko słów kilka, ale to tak ważna chwila w moim życiu, że nie mogę jej nie odnotować.
Otóż dziś przekroczyłam próg sławy i popularności!
Odebrałam dwa telefony od baaardzo dawno nie widzianych znajomych z prośbą o pożyczenie kasy:)
Zastanawiam się, czy dalej pisać, czy osiąść na laurach?

niedziela, 21 lipca 2013

Rzecz o komplementach

Pomykałam do sklepiku osiedlowego po rarytas. Bardzo wyszukany, koci. Pędzel ostatnio zapałał miłością - raczej nie odwzajemnioną - do wątróbki drobiowej. Cóż, panicz pała miłością jedynie do wątróbki świeżej, więc dzięki tej miłości mam okazję do dodatkowych codziennych spacerów. Wyszedł syndrom pani-kot. Ja się cieszę, że mam powód do ruchu, Pędzel, że udało mu się pozbyć mnie na kilkanaście minut dziennie:) Ważne, że wszyscy zadowoleni! Po kilku dniach panie za ladą w mięsnym przestały dziwnie spoglądać za moje zakupy w cenie zbliżonej do 19 groszy:)

Abstrahując od wątróbki. Pomykałam więc do sklepiku osiedlowego. Nagle na chodniku przede mną zmaterializował się pan. Pan był w słusznym wieku z kilkudniowym zarostem, wyjątkowo chudy i wysoki. Już te dwie ostatnie cechy zwracały uwagę, ale nie tylko. Otóż pan ten najwyraźniej wracał z jakiegoś miejsca, krainy może, gdzie źródełko obdarzone procentami płynęło zdaje się bez końca. Chwiał się na wszystkie strony, a dokładniej, biorąc pod uwagę jego gabaryty, powiewał i falował. I to jakby w zwolnionym tempie. Jak na filmach animowanych.
Scena była tak komiczna, że zwyczajnie nie wytrzymałam i wybuchnęłam śmiechem. Pan natychmiast przystanął. Powiewanie i falowanie powoli zaczęło słabnąć, przygasać, aż wreszcie ustało. Gdy jedne mięśnie mogły przez chwilę odpocząć, inne się uaktywniły. Mięśnie twarzy. Powoli, niczym klatka po klatce, zaczynał rozkwitać na nieco głupawej (wpływ źródła) twarzy. Jestem pewna, że przez owy źródlany wpływ pan mój wybuch śmiechu wziął za miły uśmiech. Może nawet pomyślał, że ja jestem miła? Gdy się zrównaliśmy, spojrzał mi w oczy. No, prawie w oczy (wpływ źródła). I rzekł całkiem sprawnie:
- Jaki piękny irysek! - Po czym dodał: - Irysek ciągutek.
Podziękowałam grzecznie, bo za komplement należy podziękować i poszłam dalej zawstydzona moim zachowaniem, bo taki miły pan, a ja niegrzecznie się śmiałam.
Po kilku krokach zaczęłam analizować. Czy to aby na pewno był komplement? Bo że irysek, to miło, ale ten ciągutek? Niby lubię ciągutki, ale jakoś skojarzyło mi się z czymś innym, hmm... seksualnym. Z drugiej strony, gdyby chciał mnie obrazić, przed tym ciągutkiem powiedziałby "krówka", bo nie jestem pewna czy są iryski ciągutki. Krówki zdecydowanie tak. No, za krówkę mogłabym się obrazić! Ale gdy do krówki dodałby ciągutkę, to niby za co? Są pyszne! Tylko, że ta ciągutka kojarzy mi się... Hmmm.

Pamiętam też, gdy któregoś dnia mój przemiły sąsiad, starszy pan, na mój widok powiedział:
- Pani Moniczko, pani to taki piękny pączuszek!
Uśmiechnęłam się miło, podziękowałam i chwilę potem też zaczęłam analizować. Czyli że kwiatuszek, czy że okrąglutka i tłuściutka? A może nie okrąglutka i tłuściutka, tylko słodka i smakowita? Sąsiad jakby czytał w moich myślach, albo widocznie zmieniła mi się mina, bo dodał z lekkim rumieńcem:
- To znaczy taki kwietny pączuszek.
I jeszcze jeden komplement. Chyba. Jeszcze w liceum kolega z klasy powiedział, że mam nogi jak Kolumna Zygmunta. No dobra: takie długie, czy takie grube?
Jak to jest z tymi komplementami?!

piątek, 12 lipca 2013

Rozwiązanie konkursu

Dziękuję Wam pięknie za udział w konkursie:)
Z jednodniowym opóźnieniem, ale obrady były burzliwe:)
Nie będę się rozpisywać, bo pewnie czekacie na wyniki.

Jury w składzie:
Anna Grzyb - dziennikarka i recenzentka
Renata Kosin - pisarka 
Agata Łysak - artystka
i ja w swej osobie
w ramach głosowania większością głosów wybrało zwycięski komentarz,
smakujący pomidorówką, który napisała
ELWIRA
Gratuluję!

To pierwszy konkurs, ale nie ostatni, więc głowa do góry!:)

poniedziałek, 1 lipca 2013

Konkurs z "Zeszytem z aniołami"

Moi Drodzy,
minęły dwa tygodnie od premiery "Zeszytu z aniołami" 
i chyba najwyższy czas na konkurs:)
Nagrodą jest oczywiście "Zeszyt z aniołami" z dedykacją lub bez - do wyboru.

Zastanawiałam się, jakie wymyślić zasady, by konkurs nie był trudny, ale też i nie za łatwy;) I wtedy przyszedł list od Małej Czytelniczki, która na koniec napisała:
"Ta książka jest smaczna na wszystkich poziomach. W tę i z powrotem!". 
Zostałam natchniona!
Często w wywiadach wszelakich pada pytanie: "Jaką książkę zabrałbyś na bezludną wyspę?". A ja to troszkę przeremontuję na rzecz smakowitości i zapytam tak:

Jeśli wiedziałbyś, że podczas pobytu na bezludnej wyspie (powiedzmy tygodniowego, by się nie znudziło!) miałbyś warunki, by przygotowywać i jeść tylko jedną potrawę, to co to by było i dlaczego?

O tak sobie wymyśliłam:) Potrawy nie będą oceniane lecz uzasadnienie. Czas trwania konkursu do północy 10 lipca, wyniki podam wieczorem dzień później. Do tego czasu zbiorę małą komisję, bo jak znam życie wszystkie wypowiedzi będą mi się podobały:)
Są chętni?
Wasze kulinarne plany na pobyt na wyspie zostawcie w komentarzach.
Dołączcie też adres mailowy, bym mogła skontaktować się ze zwycięzcą.


sobota, 29 czerwca 2013

Strajk

Co to ja miałam?... A tak, przeprosić za nieobecność. Ponad miesięczną! Wstyd, normalnie wstyd.
Tak wiele się teraz dzieje. Niech policzę, hmm... na trzech poziomach.
Po pierwsze musiałam zrewolucjonizować moją tablicę korkową wiszącą nad biurkiem. Rewolucja polegała na ściśnięciu w kąciku przedmiotów i karteluszek na logikę zbędnych, ale z którymi nie potrafię się rozstać i na przepisaniu zamówień na mniejsze karteczki, bo przestały się mieścić w odpowiednich kolumnach i zaczęłam się gubić. Jednym słowem mam co robić. Od rana do wieczora siedem (a może osiem?) dni w tygodniu. I jest mi z tym dobrze!
Drugi poziom to "Zeszyt z aniołami". Te wciąż napływające maile, komentarze, zdjęcia z moją książką w dłoniach, telefony i smsy - to czysta przyjemność! Uskrzydlają i sprawiają, że czuję się lekka jak piórko:) Nie mylić z puchem marnym! I recenzje miód na serce:) Piękny czas!
Trzeci poziom to poziom słomianej matki. Syn wyjechał w świat na dwa miesiące. Minęło pięć dni, jeszcze nie odczułam pustki, ale pewnie lada moment. Chwała smsom i facebookowi, bo dzięki nim świat staje się malutki. Próbuję odnaleźć się w tej debiutancko-bezdzieckowej sytuacji.
Dziś jednak jest jeden z tych rzadkich dni, kiedy tuż po przebudzeniu dopada marzenie o bezrobociu. Zazwyczaj jestem twarda, ale co tam. Tyle nowości się dzieje i wakacje się rozpoczęły - postanowiłam sama sobie zrobić strajk. Bez okupowania, bez głodowania. Taki strajcik niewielki. Przetarłam miejsca, których udaję, że nie ma przy szybkim ogarnianiu domu, zrobiłam prysznic kwiatom, upiekłam chleb i szyneczkę, zaraz idę skończyć pasztetowe pałeczki. Odpisałam na maile, zjadłam kilo czereśni i pół kilo wiśni, Pędzla naprzytulałam.
Po opuszczeniu kuchni mam zamiar posiedzieć na balkonie z kubkiem zielonej herbaty i kilkoma ostatnimi kartkami książki. A potem siadam do pisania, bo pomysły mi się kotłują w główce i czas je przelać, bo głowa swą pojemność ma.
No i komu tak dobrze?:)

poniedziałek, 20 maja 2013

Debiutantka

...to ja:)
Wiele w życiu rzeczy robiłam, wiele miałam marzeń. Nadal będę robić zapewne niejedno i niejedno marzenie spełniać. Ale teraz, w tym właśnie momencie spełniło się jedno z moich największych - i nie skłamię pisząc, że dziecięcych - marzeń. Bo oprócz tego, że chciałam zostać sprzedawczynią (byłam), milicjantką (milicyjny obóz harcerski za mną), grać na skrzypcach (gitara też w końcu ma struny), tańczyć na linie (tańczę w każdej chwili radząc sobie bez niej), to chciałam być pisarką. Nie wiem, czy już mogę się pisarką nazwać. Może na tę chwilę pozostanę PISIAJKĄ - jak nazywa mnie Przyjaciółka:)
I chyba dobrnęłam do sedna sprawy: w czerwcu ukaże się moja debiutancka powieść dla dzieci i młodszej młodzieży. Wciąż trudno uwierzyć mi, że to się dzieje naprawdę:) Gdy dostałam maila z wydawnictwa, o mało z radości nie oszalałam (a podobno do szaleństwa niewiele trzeba) i od tamtej pory więcej tańczę, wyżej skaczę i urosły mi skrzydła:)
To się dzieje!
W czwartek dostałam wiadomość, że rankiem pojechała do drukarni, dostałam zdjęcie okładki. Dziś książka znalazła się w zapowiedziach na stronie Wydawnictwa Zysk i S-ka, a w księgarniach zamieszka w czerwcu.
Chcę Wam powiedzieć, że warto marzyć, że warto dążyć do spełnienia, że czasem mniej a czasem więcej kroków potrzeba, by poczuć się szczęśliwą bez reszty. Bo szczęście jest decyzją!
Walczcie o swoje marzenia:)


czwartek, 2 maja 2013

Kryptonim CHOMIK

Nie wiedziałbym, że znów ze mną spał, gdyby nie przebiegł po mnie z impetem, rozpoczynając bieg na poduszce pod ścianą. Przyłapałam go zaledwie kilka razy, ale to nic nie znaczy. Wie, że mu nie wolno, ale cwaniaczek pakuje mi się do łóżka, gdy tylko zasnę i znika zanim się obudzę.
Dziwne, żebym się nie obudziła czując na sobie cztery łapki. Pomyślałam: "mam cię!", ale że minęła ledwie szósta, postanowiłam spokojnie zapaść w słodki niedokończony sen. Nie dane mi było. Pędzel zaczął biegać po domu, rozpędzał się i hamował zahaczając pazurami o dywan. To do niego niepodobne, zwłaszcza o tej porze, bo tak jak ja jest sową i lubi sobie dłużej pospać. Wsunęłam na moje minus pięć dioptrii okulary i wtedy ich ujrzałam. Nos w nos kot i chomik.
Zerwałam się na równe nogi, złapałam Pędzla na ręce i pobiegłam obudzić Syna. Chwilę potem kot został zamknięty w łazience, a syn leżał na podłodze z nosem pod komodą, bo tam czmychnął chomik.
- Widzisz go? - pytam.
- Mmmm - odpowiedział.
- To znaczy widzisz, czy nie?
- Mmmm - jakieś wyjątkowo senne.
- Czy ty śpisz? - pytam i lekko szturcham.
- Oczywiście, że nie śpię.
No jasne, oczywiście!
Kiedy Syn wreszcie znów się obudził, rozpoczęliśmy poszukiwania. Chomika nie w ząb. Podczas gdy Pędzel śpiewał kocie arie i drapał nieprzerwanie w łazienkowe drzwi, dwa krzesła i dwa stoliki wylądowały na łóżku, dwa pufy i nasz wielki fikus w przedpokoju, drukarka w kuchni, szafka spod biurka na środku pokoju, a chomika ani śladu. Złapać toto małe śmigające samo w sobie graniczy z cudem, a już złapać coś, czego nie ma, nie graniczy z niczym.
Minęło dobre pół godziny i wyjścia nie było.
- Czas wyciągnąć poważniejsze działa - powiedziałam.
- Czyli co?
- Kota z łazienki.
Spojrzeliśmy na siebie. Do mnie powoli docierało to, co powiedziałam, Syn zastanawiał się, czy to co usłyszał da się wrzucić do jednego wora: "Mama, po której wszystkiego się można spodziewać". Chwilę potem Pędzel został wypuszczony, padło: "Szukaj" i zaczęło się tropienie. Chomik odnalazł się pod jedyną szafką w domu, pod którą nie było dostępu z żadnej strony. Do tego zastawioną książkami. 
Szybko powstał plan: Syn dociska górną część szafki do ściany tworząc szparę przy podłodze, ja z jednej strony próbuję postraszyć chomika wsuniętym w tę szparę drutem do robótek, Pędzel stoi na czatach po drugiej stronie. Czy plan doskonały? Pewnie że nie! Ale nie udało nam się namówić Pędzla, że to ja będę łapać chomika, a on pomacha drutem do robótek.
Akcja trwała kilkanaście sekund. Ledwie pomachałam drutem, a chomik znalazł się między dolną a górną szczęką kota. To, co wydarzyło się chwilę potem, przeszło nasze oczekiwania. Pędzel wycofał się zza szafki tyłem, odwrócił się, zrobił dwa kroki i stanął. Syn wyciągnął zdumiony rękę, a on oddał chomika kładąc mu go na dłoni!
Przez resztę dnia trzeba było znosić mruczenie niczym warkot traktora, powolne wdzięczące się spacery Pędzla z drżącym z dumy wyprężonym ogonem i ocieranie się o nasze łydki w stylu: "Hej, chyba nie myślisz o czymś innym niż o mnie". Na nasze: "mój ty bohaterze", "komandosie" i "strażaku" unosił pyszczek do góry z miną: "Się wie!"
Są rzeczy na świecie, które nie śniły się filozofom:)

piątek, 19 kwietnia 2013

Podsłuchane

Pojechałam na tak zwane miasto. Karta do bankomatu mi pękła (nie sama rzecz jasna lecz w kieszeni Syna, który wciąż uczy się życia) i pojechałam do banku złożyć wniosek o nową. Nie złożyłam, bo okazało się, że na nową trzeba czekać ponad dwa tygodnie. Nic wielkiego, prawda? A jak Wam powiem, że do złożonego wniosku trzeba dołączyć starą kartę? To ja się pytam: jak żyć? Pan w banku poprosił o pokazanie karty, zapytał, czy mimo pęknięcia działa - działa, jak najbardziej - pokombinował coś tam pod biureczkiem i wyszłam z banku z nową nowo sklejoną taśmą klejącą przezroczystą kartą. Tak się załatwia sprawy!

W drodze na przystanek zrobiłam małe zakupy i zakopałam się na trochę w empiku, bo nie byłabym sobą, gdybym ot tak sobie przeszła obok. Byłam w pobliżu przystanku, gdy zbliżała się moja "dziewiątka" - zdążyłam, wpadłam z wiatrem i opadłam na siedzenie naprzeciwko dwóch dziewcząt na oko 18-20 letnich.
Podobne do siebie niemal jak dwie krople wody. Jedna kolczyk w wardze, druga w brwi. Jedna fioletowy cień na powiekach, druga fioletowe usta. Jedna czarne włosy, druga czarne paznokcie. Jedna z brzuchem na wierzchu, druga z większą częścią biustu. To tak na pierwszy rzut oka, bo ja z tych, co to się nie gapią. Dziewczęta pogrążone były w rozmowie. Wgapiłam oczęta w okno i nadstawiłam uszu - gapić się nie gapię, ale uwielbiam słuchać:) Zwłaszcza kawałków rozmów, bo budzą wyobraźnię.

Jedna mówi do drugiej (nie wiem która do której, bo się przecież nie gapię):
- I wtedy to powiedział.
- Co?
- I wtedy to powiedział.
- Ale to było inne "co".
- Jak inne "co"?
- No nie takie, że nie dosłyszałam, tylko w sensie "co powiedział".
- To nie mogłaś zapytać "co powiedział"?
- Ale po co?
- No wiesz?! Myślałam, że jesteś moją przyjaciółką.
- No przecież jestem. O co ci chodzi?
- Jakbyś była, to byś się zainteresowała, co się u mnie dzieje.
- Przecież pytałam.
- Nie pytałaś. Sama zaczęłam opowiadać.
- No dobra, zaczęłaś. Ale zapytałam "co powiedział".
- Wcale nie! Powiedziałaś "co".
- To powiesz mi w końcu?
- Co?
- Widzisz?! Sama zapytałaś "co".
- No tak! Teraz to moja wina!
- Dobra, skończmy. Powiesz mi w końcu, co on powiedział?
- Powiedział, że ma mnie dosyć.
- Tak bezczelnie w twarz?
- No.
- I tylko tyle?
- A to mało?
- No nie mało, ale powiedział, dlaczego ma cię dosyć?
- Powiedział dupek jeden.
- Co? - zapytała i chyba na wszelki wypadek szybko dodała - Co powiedział?
- Że ma mnie dosyć, bo nie można ze mną normalnie pogadać.
- Żartujesz!
- No wiesz?! Ja ci się zwierzam z moich problemów, a ty mówisz, że to żarty?!
- Wcale tak nie powiedziałam!
- Powiedziałaś!
- Wcale że nie!
- Wypierać się to ty potrafisz!
- Wcale się nie wypieram!
- Jak nie, jak tak
Posłuchałabym dłużej, ale dojechaliśmy do mojego przystanku. Przez chwilę mnie nawet korciło, by przejechać jeszcze jeden i wrócić sobie na piechotkę. Słońce dawało czadu, niebo błękitne, powietrze wiosną pachnące. Ale chyba nieładnie tak podsłuchiwać;)

sobota, 6 kwietnia 2013

wiosna ach to ty la la la

Wiosna chyba okulała i kuśtyka z bólem. Może by tak kieliszek czegoś mokrego czerwonego półwytrawnego za jej zdrówko wznieść? A może lepiej za zimę kieliszek w górę? Na rozchodniaka. Nowe uczucie mnie dopadło i otuliło. Zazwyczaj człowiek zmęczony jest pracą, zabieganiem, całym dniem na nogach, dźwiganiem zakupów, przeprowadzką, zbyt gadatliwą sąsiadką, jęczącą koleżanką. Zmęczony zmęczeniem. Czymś. Tym razem jestem zmęczona brakiem: brakiem słońca, brakiem zapachu powietrza wpadającego nocą przez otwarty balkon, śpiewu piskląt, piegów na nosie, motyli, a już z tej desperacji brakiem wrzeszczących kotów i wrednych much. Choć jednej muchy! Gdzież one? Jak sobie radzą w taką pogodę? 
Do czego to doszło - martwię się o muchy. Zima zdecydowanie jest zapalnikiem jakiejś odmiany depresji.
Zawiasy w oknach mi zardzewieją, zdezorientowana winorośl zdolna z rozbiegu przespać lato, zimowe buty się skończą, bo dwa sezony pod rząd używane i hamak w piwnicy pokryje się pleśnią. Truskawki i inne cudowności będziemy jeść jesienią, jesienne skarby trafią na nasz stół niedojrzałe, twarde i totalnie zielone. Jeszcze trochę i nie będzie co ratować.
Dziś Syn zapytał, czy są ptaki podobne do bocianów i czy to co widział, to szary bocian. Kto wie - może ubabrany błotkiem, a może osiwiały z szoku po przylocie z ciepłych krajów do ciepłego kraju?
No to sobie ponarzekałam:)

czwartek, 21 marca 2013

Miesiąc minął. Nie do wiary! 
Zamówienia mnie otoczyły, zawaliły, wyeliminowały z obiegu, ze społeczeństwa. Porywam się na napisanie posta z taką samą niepewnością, jakby mi ktoś po wielu latach zamienił cichcem buty na łyżwy. Pewnych rzeczy się nie zapomina, prawda? Nawet mam wytłumaczenie na to, że gdy po latach znów wsiadłam na rower, na pierwszym zakręcie wjechałam w słupek. Mały niewidoczny, a jednak tam był. Wytłumaczenie? Moja poprzednia rowerowa przejażdżka odbywała się na rowerze, na którym by zahamować, naciskało się pedałami do tyłu. Po jakie licho ktoś wymyślił hamulce na kierownicy?! Przecież było dobrze.
Może nie dosypiam, mniej czytam, nie piszę. Może ostatnio sięgnęłam za najnowszy leżący w gazetniku miesięcznik i natrafiłam na przepisy wigilijne. Może jestem przyspawana do codzienności, ale przecież za pomocą elastycznych sprężyn, więc odleżyny mi nie grożą. I może wrzuciłam jednym gestem podarte koperty do umywalki a filiżankę po kawie i łyżeczkę do kosza na śmieci. Rzeczywiście, wielkie rzeczy! A przecież chodzi o to, że czas szybko biegnie, gdy się człowiek dobrze bawi, prawda?
Dobrze mi w tym moim momencie życia:)

niedziela, 17 lutego 2013

Wywieziona na Syberię

Chciałam dobrze. Uratować kontakty z ledwie dychającego telefonu przyjaciela chciałam. Do torebki go wrzuciłam (telefon, nie przyjaciela) i poszłam do serwisu.
Właściwie telefon już nie dychał, jak powiadomił mnie mądrala z serwisu i że on nie może danych ściągnąć na płytkę, bo to nielegalne, nawet za zgodą. Cóż, alfą i omegą nie jestem, konstytucję po łebkach znam, więc kłócić się nie zamierzałam. Sposób na kontakty okazał się jeden: przerzucić je na moją kartę sim, a potem w wolnej chwili (a co to takiego?) trzeba będzie sobie je spisać. Kłopotliwe, ale gdy potrzebny ratunek, to i brzytwa dobra.
Brzytwa okazała się ostrzejsza niż sądziłam. Myślę, że nawet bardziej niż sądził pan z serwisu. Kontakty owszem przeniesione, zmieściły się wszystkie. Ale jakim cudem? Wykasowując moje. Kontakty z ponad dziesięciu lat! Szmat życia, tłum ludzi. Poczułam się tak, jakby mnie wszyscy opuścili. Albo lepiej: jakby mnie wsadzili w pociąg, który wywiózł mnie na Syberię.
I nawet fakt, że zostały mi trzy kontakty z mojego życia PRZED mnie nie ucieszył. Jeden do kuriera, od którego odebrałam paczkę z sześć lat temu, drugi do mojego ex i trzeci do pana od prusaków - kilkudniowych współlokatorów, które odeszły w niebyt po wizycie pana z wielkimi wąsami i z wielką dmuchawą cztery lata temu. Trzech facetów ważnych dla mnie na tym samym poziomie.
Od tamtej pory każdy dźwięk telefonu to jak powrót do przeszłości. Skrzętnie notuję każdy numer i choć wiem, że nie wszyscy z tamtej listy zadzwonią, powoli zbieram na bilet powrotny z Syberii. To odbieranie telefonów od znajomych-nieznajomych to też pewnego rodzaju ćwiczenie: ćwiczę poznawanie po głosie. Jednym słowem nie przyznaję się, że nie wiem, kto dzwoni. Nie wiem dlaczego. Jakoś tak jest zabawniej.
A dziś...
Siedzę sobie rano przy maszynie, owieczkę szyję i plany na popołudnie mam ambitne. Dzwoni telefon. Numeru nie znam.
-Zbieraj się, za pół godziny po ciebie będziemy.
-Będziecie? - pytam.
-Tak - odpowiada mi męski głos. - Zabieramy cię na imprezkę za miastem.
-Kto jedzie? - pytam z nadzieją, że jak usłyszę kilka imion, skojarzę, kto dzwoni.
-No jak to kto? Wszyscy.
A to mi pomógł!
-Słuchaj, ja nie mogę - próbuję się wykręcić.
-Daj spokój. Nie można cały czas pracować, do tego jeszcze w niedzielę.
O, to ktoś, kto mnie dobrze zna - myślę sobie.
-Posłuchaj, mam zamówienia terminowe i plany na popołudnie.
-Ty i te twoje zamówienia i plany - słyszę męskie westchnienie. - Zarobisz się babo.
Babo! To ktoś mi bliski, skoro uważa, że za tę BABĘ się nie obrażę.
-No sorry, naprawdę mnie zaskoczyłeś, a ja nie mogę wszystkiego po prostu rzucić.
-Z tobą tak zawsze Pati - pada z wyrzutem.
-Pati? - pytam wychwytując nieznane mi imię.
-No Pati, a kto?
-Monika.
-Jaka Monika?
-A kto dzwoni?
-Ja.
-Kto ja?
-No Borys.
-Ale ja nie znam żadnego Borysa.
-Czyli to pomyłka?
-Na to wygląda.
-Hmm. No ale fajnie się gadało. To może się z nami zabierzesz?
-Dzięki, ale raczej nie.
-Wiem, wiem. Zamówienia, praca, plany. Druga Pati.

Fajnie, że jest ktoś podobny do mnie:) 
Pozdrawiam Cię Pati, kimkolwiek i gdziekolwiek jesteś i przede wszystkim cokolwiek robisz!

środa, 2 stycznia 2013

Piękna za sześćdziesiąt groszy

- Czy wie pani, że jest pani piękna? -  usłyszałam męski głos po wyjściu ze sklepiku osiedlowego.
Obejrzałam się i ujrzałam lekko zdezelowanego pana, z deka sinego i na wiotkich dwa deka nogach. Pewnie też  z odpowiednią do obrazu wonią, ale byłam w tej dobrej sytuacji, że zimą moje przytkane zatoki dbają o zbyt intensywne doznania zapachowe.
- Dziękuję - odpowiedziałam, bo tak mnie uczono przyjmować komplementy od mężczyzn o różnych kolorach skóry.
- Pięćdziesiąt groszy do serka - rzekł z uśmiechem, który kiedyś mógł być zniewalający.
- Do serka? - zapytałam lekko zdezorientowana i szybko dodałam rozumiejąc: - Ach tak, bardzo proszę.
Zajrzałam do portmonetki.
- Mam trzy monety po dwadzieścia groszy - powiedziałam. - Może pan te dziesięć w coś zainwestuje?
- O tak! - odpowiedział z radością. - W rzeczy samej.
- Proszę więc. - Mój brzęczący majątek powędrował w dłoń okutaną w szare zniszczone rękawiczki bez palców.
- A czy mówiłem pani, że jest pani piękna?
- Nie - odpowiedziałam, bo komplementów nigdy za wiele.
- Och, przepraszam za mój brak kultury! - odparł.
- Pana kulturze niczego nie brakuje. W rzeczy samej - odpowiedziałam szybciutko, bo zdawało mi się, że staje się coraz bardziej skonsternowany.
- Dziękuję - powiedział, bo pewnie tak uczono go przyjmować komplementy od kobiet o różnych kolorach skóry.
Uśmiecham się do siebie. Nieważne, że zapłaciłam za komplement. Ważne, że jestem piękna:)

wtorek, 1 stycznia 2013

Nowe nadeszło

I oto mamy Nowy Rok! Ostatni wieczór i noc Starego spędziłam tak, jak chciałam, jak potrzebowałam i to bez żadnych konsekwencji. Upiekłam sobie francuskie krążki z oliwkami, suszonymi pomidorami i czosnkiem, zrobiłam sałatkę z pałeczkami krabowymi, ryżem i warzywkami. Zafundowałam sobie loczki i makijaż, założyłam małą czarną, włączyłam polsatowski koncert sylwestrowy, śpiewałam piosenki, które kocham, tańczyłam, gdy mnie rytmy porwały. Sylwester to jedyny czas, gdy mogę bezkarnie śpiewać. Nie będę pisać o swoich wadach, ale spokojnie się domyślicie, dlaczego lepię anioły zamiast wydać własną płytę:) Sylwestra Syn spędza z przyjaciółmi, młodzi sąsiedzi idą na bal, starsi są lekko przygłusi, więc nie ma kto wezwać policji, bo chyba ktoś kogoś martretuje:) Co mnie mogło ograniczać?! 
Gdy nogi rozbolały, zrzuciłam kieckę na rzecz piżamki, zapakowałam się do łóżka i obejrzałam film taneczny (uwielbiam!), potem książka. O północy ratowałam zdrowie psychiczne Pędzla zatykając mu, wtulonemu w moje lewe ramię, uszy dłońmi osobistymi. Swoją drogą aż cztery kocie łapy, a wszystkie bezużyteczne. I powrót do książki aż do uśpienia.
Pewnie niektórzy nie zrozumieją, że tę jedyną szampańską noc w roku spędziłam spełniając akurat te a nie inne marzenia, marzenia o robieniu tego na co mam ochotę. Ale czy wyjątkowe dni czy noce nie powinniśmy spędzać właśnie tak, jak chcemy? I wyspałam się. I leniuchuję dzień cały. Podobno "jaki Nowy Rok, taki cały rok", więc mam nadzieję, że jednodniowe lenistwo wymieszane z moim całorocznym pracoholizmem zbalansuje się na tyle, że w te nadchodzące dwanaście miesięcy spontanicznie będę sobie robić wolne.
I to wcale nie jest postanowienie noworoczne! Bo one jakoś bardzo krótki żywot mają.

Wszystkim odwiedzającym mnie tutaj, podczytującym i tym ganiącym mnie za długie milczenie życzę szczęśliwości bez granic i bez reszty, radości od świata i tej płynącej z wewnątrz, spotkań ze wspaniałymi ludźmi i z samym sobą, od czasu do czasu zatrzymania i popatrzenia na świat, na bliskich, na życie i uśmiechnięcia się, bo powodów jest mnóstwo i wcale nie trzeba ich szukać.
Tym ostatnim - ganiącym - obiecuję bywać tu częściej. I to też nie jest postanowienie.

I jeszcze ostatni zachód słońca w minionym roku-widok z mojego okna.
Czyż nie piękne pożegnanie?:)
 

sobota, 10 listopada 2012

Nosił wilk razy kilka

Nosi mnie. Nosi, bo musi.
Jeszcze kilka lat temu drażnił mnie widok pracowników hipermarketów wywożących na wózkach widłowych palety ze zniczami, by ustąpić miejsca innym pracownikom na wózkach z paletami zapełnionymi bombkami i zapakowanymi w szeleszczącą folię połyskującymi srebrem we wszystkich możliwie sztucznych kolorach łańcuchami choinkowymi. Kurczę! Raptem jakiś trzeci listopada, a tu Boże Narodzenie? Czułam się jak Alicja po drugiej stronie lustra inaczej. Wspomnienia, wzruszenie i pamięć o tych, co odeszli tak ciepłe się jeszcze tli, a tu trzeba wkroczyć w świat promocji telewizji cyfrowej, chińskich światełek i hołhołhujących (czy jak to się tam pisze) staruszków w czerwonych kubrakach i ze sztuczną brodą. Żenada.
A teraz? Teraz u mnie świąteczne klimaty od połowy września. A może i wcześniej, bo notes na podchoinkowe prezenty zaczyna się zapełniać już w wakacje. Radosne dzieciaczki z ręcznikiem pod pachą i z ledwie wypuszczonym powietrzem z plażowych piłek wysiadają z samochodu z mamami dzierżącymi opróżnione z piknikowych przysmaków kosze, a ja buszuję po komodzie w poszukiwaniu materiałów na serduszka na choinkę. W kolejce do kasy staję za dziewoją po urlopie w kolorze cappuccino i zastanawiam się, czy pomiędzy mikołajkowym wdziankiem dla króliczka a skarpetą na wigilijne prezenty uda mi się wyskoczyć na siedem minut do solarium.
I inne takie bla bla bla.
To rozdrażnienie sprzed kilku lat pozostało. A już Mikołaje przynoszący pakiety cyfry plus (uwaga: lokowanie produktu), wozy z coca colą, czy dmuchający w balonik policjanta Mikołaj, który porównuje ceny w ceneo zagotowuje wszystkie płyny organiczne. I nosi mnie.
Strrrasznie to lubię!:) To ganianie pomiędzy maszyną do szycia, umywalką w łazience by wypłukać pędzel z farby czy lakieru, wyrzuconymi z komody materiałami a ścinkami papieru ściernego na podłodze, kolejnym napełnianiem żelazka wodą, która zmieni się lada chwila w parę a szorowaniem wiklinowego stoliczka z kropel kleju. Żeby było ciekawiej wyskakuję sobie na wywieszanie prania, podlewanie kwiatów, przewrócenie biustu kurczaka na patelni grillowej czy wyciąganie oliwkowych ciasteczek z piekarnika.
Tylko na pisanie brakuje mi czasu. A może czystego (pustego?) umysłu? Tego nie udaje mi się pogodzić z tym słodkim szaleństwem. Tu właśnie czuję ssanie.
Co do umysłu. Ja wiem, zauważyłam, że mój mózg jest jak dysk twardy. Wykasowuje dane. Mam nadzieję, że do odzyskania. Wczoraj przypadkiem załapałam się na „Milczenie owiec”. Pomyślałam: znam, widziałam, ale co mi szkodzi popatrzyć. I co zobaczyłam? Mnóstwo zaskoczeń! Czy aż tak mały mam ten mózg? Z jednej strony to słodkie, że czeka mnie mnóstwo zaskoczeń danymi, które utraciłam. Z drugiej chyba są jacyś czarodzieje na świecie, którzy nawet z rozjechanego na twardym asfalcie laptopa potrafią odzyskać dane?
Co lepsze? Wieczna wiedza, czy niekończące się zaskoczenia?
Ba! Zdecydowanie zaskoczenia!
A niech mnie nosi:)
PS. Czy mi się wydaje, czy ten post jest nieco chaotyczny?
Efekt noszenia.

piątek, 17 sierpnia 2012

Biedroneczki są w kropeczki

Dawno mnie tu nie było, oj dawno. Nawet sama siebie tym zadziwiłam. Nie wiem, z jakiej materii jest czas, ale zdecydowanie powinien być z gumy. I to tej pierwszego sortu, by nie parciała od ciągłego rozciągania. Już widzę te moje mięśnie bicepsów i tricepsów! W międzyczasie może jakiś start na miss kulturystyki.

Niby silna ze mnie babka, a biedronka mnie załatwiła. Rok temu, po zamieszczeniu przeze mnie na blogu zdjęcia chmary biedronek buszujących na moim balkonie, napisał do mnie Pan z Centrum Badań Ekologicznych PAN z prośbą, bym im trochę tych czerwonych kropek nazbierała i wysłała. Pan napisał, że "od jakiegoś czasu próbuje określić poziom spasożytowania azjatyckich biedronek przez specyficzne biedronkowe pasożyty". Cokolwiek to znaczy, ja, dobra obywatelka, przez kilka dni pukałam te biedronki patyczkiem, by zrzucić do słoika. Kilka dni, bo jak na złość przerzedziły się (czytają moje maile?), a potem zapakowałam ściśle do pojemniczka po tic-tac'ach i posłałam w świat.
Wczoraj przed szóstą rano obudził mnie nie do opisania ból w prawym biodrze. Zerwałam się z piskiem przyprawiając śpiącego w nogach kota o stres pourazowy. Na prześcieradle leżała ona-biedronka. Nie mogłam w to uwierzyć. Tak jak pewnie i ona, że za zwykłe ukąszenie osobnik dwunogi gotów jest ją pozbawić życia. Tak też uczyniłam książką czytaną do snu kilka godzin wcześniej.
A dziś? Bolało do południa, potem zaczęło swędzieć. Drapać nie drapię, bo nie chcę się okaleczyć, poza tym przy drapaniu boli. Ale jak to wygląda! Jak wielka pajda razowego chleba z tostera, bo ciepła. W poszukiwaniu dobrych stron pomyślałam, że lepiej biodro niż pośladek. Tego jeszcze brakowało. Wtedy uderzałabym tą książką i cuciła, uderzała i cuciła, a w międzyczasie nóżki po jednej wyrywała.
Poczekam jeszcze troszkę, a jak nie minie, czeka mnie lekarz. Tylko co mu powiem? Że ugryzła mnie biedronka?! Nawet dziecko w to nie uwierzy.

wtorek, 29 maja 2012

Dzień jak niecodzień

Dzień zaczął się niespodziewanie źle. Mała seria na dzień dobry.
Zaczęło się od puszki szprotek w oleju. Mały ruch i olej o rybim zapachu był na stole, krześle i na ciemną wczorajszą nocą wyszorowanej podłodze. Szybki zwrot po cokolwiek do ratowania reszty oleju spływającego ze stołu (lub raczej większej powierzchni podłogi i krzesła od oleju) i mój ukochany kubek z Bolesławca w drobnych kawałkach dołączył do oleistej plamy wraz z listkami na wpół zaparzonej herbaty i wodną zawartością. Co tam podłoga, ale MÓJ KUBEK! Bliska łez wyciągnęłam mój poprzedni ukochany, postawiłam na środku stołu dla bezpieczeństwa i drżącymi dłońmi nasypałam herbaty. Czajnik w dłoń, by nalać wody i za późno podstawiony czubek. Strumień wody odbił się od leżącej w umywalce samotnej łyżeczki i poszybował na ścianę, lodówkę i kuchenkę gazową. O sobie nie wspomnę, bo co tu się użalać nad kilkoma kroplami wody, skoro od rana mój wizerunek ofiary był niemal skończony.
A potem poszłam umyć włosy. Łepek nad wanną. Namoczone włosy, prysznic na chwilę szamponowania odłożony do wanny, jak zwykle. Ale o zwykłości dziś nie ma mowy. Prysznic ożył. Mały, kilkucentymetrowy zwrot i potem wycieranie podłogi, ścieranie kropel ze ścian, pralki, drzwi i polerowanie luster. Eh!
Wkrótce okazało się, że to nie tylko NIE MÓJ DZIEŃ, ale i Pędzla. Wlazłam na niego zaraz po śniadaniu, które wreszcie doszło do skutku. Wina jest na pół moja i na pół jego skrzywień. Bo kto to widział, by opalać się w pełnym słońcu okutanym w kocyk?! Ano ja widziałam i widzę każdego słonecznego dnia, jak to włochate stworzenie próbuje się okryć, bo słońce to za mało. Obraził się na całe 15 minut. Pewnie potrwałoby to dłużej, gdyby nie moja skrucha. Poszłam poprzytulać.
Czas na pranie. Wrzucanie ubrań do pralki rzecz prosta, prawda? Nie, jeśli ma się niesforne skarpetki. Jedna z moich ukochanych w tonacji fioletowej z frędzelkami od Mikołaja Kasi wylądowała w kibelku. Prawa, lewa? Po godzinie pralka zasygnalizowała wykonanie zadania. Przerzucam wszystko z bębna do miednicy i znów bunt świątecznej skarpetki-wylądowała w żwirku kocim. Prawa, lewa? Oszaleć można.

Po takim poranku może być albo gorzej albo już tylko lepiej. Było lepiej.
Poszłam na zakupy, bo w lodówce echo. Nie będę ściemniać, bałam się, bo słyszałam, że i w drewnianym kościele cegła na głowę spaść może. W taki dzień chyba nie miałabym prawa się dziwić, czy mieć pretensji do losu. Ale o dziwo wróciłam w jednym kawałku. I nawet żaden gołąb z problemami żołądkowymi mnie nie dopadł, a nawet zostałam dwa razy przepuszczona na pasach dla pieszych. Wyszło na to, że jednak może być tylko lepiej. Z torbą zakupów otwieram skrzynkę na listy i serce zaczyna mi bić jak szalone. Zawał? Też nie powinno zdziwić. Ale nie. List od Siostry!
Wchodziłam na drugie piętro przyciskając list do piersi. Nie wypuściwszy go z tej pozycji nastawiłam wodę na kawę, wyciągnęłam zapomnianą filiżankę w niebieskie kojące wzorki, wsypałam brązowe granulki. Na środku stołu. Rzadko piję kawę, a taka niespodzianka ze skrzynki zasługuje na inność. Kiedy pisałyśmy do siebie częściej, byłam skłonna pomęczyć się do wieczora, co jakiś czas rzucając okiem na nieotwartą kopertę i muskając ją mimochodem, by potem w ciszy i samotności, gdy wszyscy już śpią, słodko poświęcić czas na bycie sam na sam z Siostrą. Dziś już nie miałam siły robić z siebie męczennicy. Już i tak czułam się ofiarą losu.
Jak nie patrzeć, ciekawy dzień.
Umówiłam się z sąsiadką na jutrzejsze bieganie. Zastanawiam się, czy to rozsądek nad wyraz zdrowy, bo przydałoby się cokolwiek zrzucić i cokolwiek ujędrnić, czy też głupota czysta jak łza, bo przecież mam kolana kwalifikujące się do cięcia. Swoją drogą lekarz kazał zrzucić cztery kilo.
Jutro się okaże, czy zaczyna się nowy etap w moim życiu, czy po kilkunastu lub kilku krokach poczuję, że to właśnie to, czy też będę patrzeć za oddalającą się sąsiadką, a po jakimś czasie powracającą, by potem zasiąść przed maszyną do szycia i pomyśleć, że życie jest jednak ciekawe.

niedziela, 13 maja 2012

Euro i inne ptaki

Gdybym wiedziała, czym to się skończy, darowałabym sobie mycie okna w taki chłodny dzień. Jednak udekorowana przez gołębie odchody szyba w kuchni przyprawiała mnie o mdłości, gdy tylko na nią spojrzałam. Skończyło się przeziębieniem, nosem przeciekającym, poczuciem hełmu na głowie i głosem młodzieńca wchodzącego w fazę mutacji.
Abstrahując, moje częste ostatnio wątpliwe szczęście do ptaków z problemami trawiennymi zaczyna mnie niepokoić.
Gołębie to nie wszystko. Inne pierzaste też nie pozostają w tyle. Na przykład nocny ptaszek śpiewający. Słowik, drozd śpiewak, łozówka, lelek? Nie mam pojęcia, co mieszka w mieście i spać nie może. Obudził mnie kilka dni temu o drugiej w nocy. I piękne to było! Ale z tego zachwytu zasnąć ponownie nie mogłam i następujący dzień do tyłu. 
Albo taka wrona. Idę sobie grzecznie chodnikiem podśpiewując pod nosem, a tu nagle chlup! coś przed tym nosem. Milimetry dosłownie. Patrzę pod nogi - kawał suchego chleba. Podnoszę głowę, a tam wrona ze spuszczonym łepkiem wpatruje się we mnie i głowę dam sobie uciąć, że się uśmiecha. Gdyby chociaż cień niepokoju w oczach, że złapię ten kawał jej chleba i zacznę uciekać, ale nie. Czysta złośliwość i wszystko wedle jej planu. Strach z domu wychodzić.

Z jednej strony ptaki, z drugiej wszędobylskie Euro. To też mnie męczy i prześladuje. Pewnie nie tylko mnie. Koszulki, breloczki i kubki rozumiem. Ale euro-masło, euro-makaron, jajka kibica, jogurt kibica, euro-batonik i inne euro-cuda. 
Dziś w związku z efektami oczyszczania okna z ptasich produktów ubocznych zawędrowałam do apteki i oto co zobaczyłam:


Co niektórzy powinni puknąć się w piłkę. A i pocisk z suchego chleba dobrze by im zrobił. Jeśli to czyta jakaś wrona, niech się chwilę zastanowi, czy nie miałaby większego ubawu niż molestowanie niewinnej kobiety.
W sumie euro-jaja, ptaki i dzisiejsze znalezisko w aptece-to się jakoś łączy, więc może i ma sens?:)
Pomarudziłam sobie i wracam pod kołdrę.

poniedziałek, 7 maja 2012

Wiem, co jem

Po mającej wiele lat temu pracy nie moich marzeń, czyli w hipermarkecie, pozostało mi skrzywienie. Nie jakieś częściowe, a zupełne. Na zakupach nałogowo sprawdzam daty ważności na wszystkim, co je zawiera. Powiem więcej, trochę nieładnie z mojej strony, ale wyciągam towary z głębi półek, bo tam właśnie upychane są te z najdłuższym terminem, czyli najświeższe. W sumie przydatne skrzywienie.
A teraz hoduję skrzywienie kolejne: czytam etykiety. Pochodzę z czasów, gdzie będąc mała vel młoda, świat wyglądał inaczej. Mleko było z mleka, chleb z mąki, wody i zaczynu, świnki ważyły więcej niż wyroby z nich zrobione i po świecie dreptały jedynie szczęśliwe kury. Dziś oczywista oczywistość oczywistością nie jest. 
Uwielbiam oglądać program "Wiem, co jem". Szczerze mówiąc to czyste sado-maso, bo po każdym odcinku czuję się wyjątkowo głupia i zrobiona w trąbę. Coraz bardziej uświadomiona chodzę na zakupy i z dreszczykiem sięgam po kolejne produkty.
Dziś naleciało mnie na rybkę. Was też nalatuje na to, co akurat mijacie na półkach, czy tylko ja tak mam? W każdym bądź razie wzięłam w dłonie puszkę, na której jak byk było napisane "sałatka z makreli". A co w środku? Miazga z ryb (40%) w tym makrela (5%). Dalej nie czytałam, bo po co. Puszka wróciła na półkę, w zamian wzięłam sardynki w oleju. Skład: sardynki, olej słonecznikowy, sól, papryka. Ujdzie.
Przy okazji przypomniała mi się saszetka karmy dla kotów. Pomyślałam, że zaszaleję i kupię Pędzlowi danko z krabami. Szaleństwo nie przekładało się na cenę, bo saszetka z tym szlachetnym mięsem była tańsza od każdej innej mięsnej. Doczytałam w domu skład: wkład mięsny (30%), ryby (4%), mięso kraba (o,6%). Szlachetność nad szlachetnościami.
Glutaminian sodu o wszystkich możliwych smakach, świńska żelatyna w jogurcie, papier zamiast mięsa w parówkach, kasza w kiełbasach, zestaw rodem z McDonald'a z proszku (nie wierzycie? popatrzcie: KLIK), jajka na sypko, tablica mendelejewa w napojach gazowanych i wszystkie E tego świata.
A Wy co dziś jedliście na obiad?

piątek, 30 marca 2012

Kciuki, muchy i tańcząca z wilkami

Wiecie, do czego służą kciuki? Do trzymania talerzy podczas mycia, do zawiązywania supełków na nitce, do trzymania grzebienia, do przewracania kartek, do naciskania klamki, do zarzucania torebki na ramię, do podnoszenia kota, do wywieszania prania, do rozpinania stanika, do pisania na komputerze. I pewnie do wielu innych rzeczy, ale tyle zdążyłam się dowiedzieć przez pół dnia, czyli od momentu ścięcia sobie opuszka podczas krojenia marchewki. Pewnie przez następnych kilka dni będę odkrywać kolejne zastosowania. Boli, kurcze.

Poziomki posiałam. Ciekawe, czy spodoba im się na moim przesłonecznym balkonie. Maciejce się nie spodobało, lawendzie również. Co roku wykreślam kolejne ulubione kapryśne roślinki z mojej listy.
Ledwie zdążyłam zachwycić się dwiema muchami, a tu grad nas dziś zaskoczył. Wiem, wiem, muchy. Ale nie oszukujmy się, nie mam wokół łąki lecz las bloków. Dwie muchy dwa piętra nad ziemią jak nie patrzeć zwiastują wiosnę. A te siedziały na barierce mocno gestykulując. Owadzia rozmowa. Plotki? Kłótnia kochanków? Małżeńska awantura w stylu: obudziłam się po zimie, a ciebie nie było. Doktorem Dolittle nie jestem i może i dobrze, bo myśli Pędzla mogę sobie wymyślać do woli niezależnie od tego, jak na mnie patrzy. Zachwycona muchami to niemal jak tańcząca z wilkami, czyż nie?
Paluszek i główka... Ale u mnie wszystko w porządku:)

środa, 22 lutego 2012

Lutowanie Pędzla

Pędzel się zakochał. 
Obawiam się, że jak co roku we mnie. W sumie nic dziwnego, bo jedyna samica (kocica?) w zasięgu łapy to ja.
Pędzel zakochuje się zawsze miesiąc wcześniej, niż mówią podręczniki. Zresztą podręczniki kłamią, bo luty na naszym osiedlu jest dużo głośniejszy niż marzec, więc skąd to marcowanie? A może to ocieplenie klimatu, dziura ozonowa i inne cuda? Wszystko się zmienia, a marcowanie zostaje. W lutym.
Pędzel w swym zakochaniu zachowuje się jak prawdziwy facet. Wpatruje się we mnie z uwielbieniem, zaczepia łapką, gdy nie patrzę, budzi pocałunkiem (liźnięcie po czole - przeżył to ktoś?). Nie je. Liże mnie po stopach. I do tego jest wszędzie! Siadam do laptopa, on się zza niego wychyla. Podnoszę się z wyjętym z lodówki serkiem, on jest na lodówce. Idę napuścić wodę do kąpieli, on siedzi w wannie. Nalewam wodę do butelki z zamiarem podlania kwiatów, on już na parapecie.
Robi też inne rzeczy, których u samców mojej rasy nie widziałam. Ale umówmy się: nie wszystko w życiu widziałam! A mianowicie: wskakuje na kolana zanim jeszcze usiądę. Rozbiega się i ślizga po panelach, a potem sprawdza, czy to aby widziałam. Pakuje się za mną do toalety i wpatruje oczami pełnymi uczucia, gdy jestem nazwijmy to zajęta. Śpi na kuchence pomiędzy palnikami. Grzebie w koszu na śmieci. Chłepcze wodę z płynem do naczyń. A przed chwilą przyłapałam go do połowy zanurzonego w kibelku i z pewnością nie szukał tam odbicia swojej ukochanej niczym w zaczarowanej studni. No chyba że to oblizywanie się z rozszerzonymi źrenicami po wychynięciu to dlatego, że z tej ukochanej to niezły kąsek.
Jeszcze kilka takich dni i dostanę kota:)
Ratunku!

niedziela, 12 lutego 2012

Od świata odcięta

Telewizja mi się w piątek skończyła. Kilka miesięcy temu zrezygnowałam z usług kablówki, bo rachunki mnie przytłoczyły. Sześćdziesiąt trzy programy, z czego w porywach z pięciu korzystałam i internet, który rwał się kilkanaście razy dziennie wylogowując mnie przy tym w najmniej dogodnych momentach. Musiałam jednak poczekać do końca umowy, by nie płacić zatrważającej kary za zerwanie. A że roztrzepana jestem, pomylił mi się marzec z lutym (bo że dziesiątego pamiętałam) i zaległa w domu cisza. 
Wcale to nie takie złe, pomijając ból spowodowany brakiem wiedzy o świecie. Uzależnienie to jednak siła, a ja zdecydowanie jestem uzależniona od Teleexpressu i Faktów. Po małym piątkowym szoku, czyli po włączeniu telewizora i ujrzeniu szumiącej wojny mrówek, szybki telefon do Cyfry i w przeciągu dwóch tygodni (niehumanitarne!) połączę się ze światem. Oj, coś mi się zdaje, że po tym czasie bardzo się zdziwię, gdy powrócę do świata. Mam nadzieję, że pozytywnie. Optymizm pustelnika:)
Kilka nowych propozycji się w moim życiu pojawiło, więc ta cisza mi służy. Pędzlowi mniej, bo od kiedy telewizor wieje chłodem, pozostaje mu kaloryfer. Wystarczyło wziąć do ręki pilota, a on już mościł się na mediowym pudle. Teraz przechodzi obok niego i spogląda na czarną masę, potem na mnie, wzdycha i pakuje się na kaloryfer. Takie życie z roztrzepaną współlokatorką, mój drogi kocie:) Coś czuję, że w Wigilię mi wygarnie. A może do tego czasu zapomni?
Cisza ma jeszcze to do siebie, że słyszy się to, co za ścianą. A nawet za kilkoma ścianami. Właśnie sąsiedzi dwa piony dalej (czyli w klatce obok) rozmawiają zwracając się do siebie per zawód i per narzędzie pracy. Ale nie jakiś zawód na co dzień spotykany. On nie mówi do niej Kasjerko, ani ona do niego Ślusarzu. Rozmawiają o najstarszym zawodzie świata i "pieszczotliwie" nazywają siebie nawzajem narzędziami (częściami ciała, jeśli mam być skrupulatna) w tym zawodzie używanymi.  Ciekawe czy taki świat zamknięty w kilku słowach tej samej kategorii jest światem prostszym. Tak by się mogło wydawać, prawda? Bo przecież ich rozmowa się klei - dobrze to słyszę.
I tym sposobem miałam swoje Fakty. Osiedlowe.
Poczytam i zmykam spać.

niedziela, 29 stycznia 2012

Wpadek kilka:)

Na biurku pomalowane na biało schną skrzynki, skrzyneczki, wieszaki i inne cuda w oczekiwaniu na przyszłe udekorowanie. Na komodzie w przedpokoju stygną upieczone anioły. W piekarniku na ich miejsce wskoczyły suchary, w których zakochałam się bez reszty po pierwszym chrupnięciu kilka miesięcy temu. Puszka opustoszała, a w niedzielę jakoś mnie ciągnie do pieczenia. Maszyna do szycia rozłożona na stoliku wiklinowym czeka na klik, by ruszyć z kopyta. Nic z tego. Czas się na chwilkę zatrzymać. Na troszkę chociaż, bo na liście na dziś muszę wykreślić kilka pozycji i nie ma przeproś. Potem.
Byłam na krótkim spacerku. Byłby dłuższy, gdybym taki chojrak nie była i pamiętała ostatnie prognozy i babcine rady o ubieraniu się na cebulkę. Krótki niekrótki, dobrze mi zrobił. Trzy razy byłam w łazience, by rumieńcami na twarzy się pozachwycać:)
Styczeń się kończy. Od kilku dni zatrzymuję się, obserwuję, szeroko oczy otwieram za zdziwienia i niedowierzania, bo chyba to mające początek pod koniec listopada zmęczenie odeszło w końcu. Skończyło się, odpłynęło lub poszło w diabły - wszystko mi jedno. Nie ma i już. Jak ręką odjął. Hura sobie krzyknę i nawet podskoczę!
Grasza zachęciła mnie do wyznania grzechów zmęczenia. W sumie co mi zależy:) 
Przypadków było niewiele, a może nie wszystkie zauważyłam, co jest całkiem możliwe. Ok, zaczynamy od przejęzyczeń:

Rozmowa telefoniczna z Agą:
-Co robisz?
-Myję szyszki.
Co tu dużo mówić, Aga też była przemęczona, bo dopiero po kilku zdaniach na inny temat dotarło to do niej.
-Czyli co właściwie robisz?
-Myję szyszki. A dokładniej szyję myszki.

Wróciłam z zakupów i mówię do Syna:
-Spotkałam Jamę Macka.
Syn, cóż, też widocznie zmęczony, zapytał:
-Tak? I co mówiła?
A Jama Macka to oczywiście Mama Jacka:)

Innego dnia. Skompletowałam pranie z ręcznikami włącznie. Przyniosłam świeże ręczniki,  położyłam na pralce, nastawiłam pranie i zapomniałam te ręczniki porozwieszać na wieszaczkach. Chwilę potem z pokoju wyłonił się Syn.
-Mogę zająć łazienkę? Chciałbym się wykąpać.
-Jasne. Na pralce masz świeże pomidory.
Błagam, nie pytajcie mnie, skąd mi się wzięły te pomidory! Zielonego i czerwonego pojęcia nie mam:)

Dalej. Rozmawiam z Agą przez telefon. Oczywiście telefon tkwi pomiędzy ramieniem a policzkiem, bo ja z tych, co muszą (MUSZĄ!) robić co najmniej dwie rzeczy na raz, czyli rozrysowuję wykrój na płótnie. Po jakimś czasie rozmowa się kończy, odkładam telefon i próbuję dokończyć te wykroje. Ale obraz zaczyna mi się rozmazywać. Najpierw małe zdziwienie, potem strach. Wyprostowałam się powoli, bo cholera wie, co mi się stało. I niby stoję prosto, ale jakiś dyskomfort czuję. Co mi jest? - myślę sobie. Olśnienie: głowę mam w bok dziwnie przekrzywioną. Dotykam powoli lewego policzka i na co natrafiam? Na telefon! Co zrobiłam? Zamiast odłożyć telefon, zdjęłam okulary...

Idę do sklepu. Jeszcze na schodach dzwoni telefon. Odbieram rzecz jasna i rzecz jasna rozmawiam przez całą drogę do sklepu. W kurtce ręka co chwila cierpnie, więc od czasu do czasu przekładam telefon do drugiej. Niewygodnie mi jak nie wiem co, bo co chwila muszę przekładać wszystko, nie tylko telefon. No właśnie: jakie wszystko?! Przecież dopiero zmierzam do sklepu. Zatrzymuję się tuż przed sklepem i przytomnieję Dwa wielkie worki ze śmieciami w dłoniach:) Więc w tył zwrot do śmietnika - dłuższy spacerek:)

I jeszcze jedna historia z telefonem. Jadę pozałatwiać sprawy na tak zwanym mieście. Telefon tym razem dzwoni, gdy zawiązuję buty. Spieszy mi się, więc nie siadam, by porozmawiać (tym bardziej, że wiem, iż to będzie rozmowa z tych dłuższych), tylko dalej wkładam kurtkę, zapinam, omotuję szalik, rękawiczki do kieszeni. Sprawdzam jeszcze zawartość torebki, czy aby niczego nie zapomniałam. Papiery są, portfel na miejscu, chusteczki, pomadka. Więcej mi nie trzeba. Wychodzę rozmawiając. Gdy dochodzę do przystanku, wkładam rękę do kieszeni i dochodzi do mnie, że... telefonu zapomniałam.
-Kurczę, muszę wrócić do domu, bo coś zapomniałam - mówię do telefonu rzecz jasna:)
Gramolę się na drugie piętro, zrzucam torebkę i gorączkowo szukam. Ni w ząb!
-Cholera, nie mogę znaleźć.
-A co ty szukasz - dobiega pytanie przy uchu.
-Telefonu. Nie mogę bez niego pojechać.
-Aha - pada po prostu i wracamy do rozmowy jak gdyby nigdy nic. Dobre pięć minut później słyszę:
-Wiesz co? Głupio mi, że dopiero teraz pytam, ale czy ty przypadkiem nie szukasz tego telefonu, przez który rozmawiamy?

Więcej grzechów nie pamiętam:)
No może jeszcze to, że tuż po kliknięciu "wyślij" do organizatora kiermaszów zauważyłam zamiast "pozdrawiam" PIZDRAWIAM... Po szybkich przeprosinach dostałam maila u uśmiechem. Ufff...

Pośmiałam się z siebie, odpoczęłam i do roboty! Miłego dnia Kochani:)

niedziela, 15 stycznia 2012

Podrygiwanie pokręconej

Nie wiem, jak to się stało. 
Może to kara za dywanik z przedpokoju? Przyznaję: lenistwo i niechęć do pokonania dwóch pięter w dół, rozwieszania na trzepaku, trzepania i dwóch pięter w górę mnie ogarnęły. Po co zamęt dla jednego małego chodniczka? Koniec końców wykonałam część zadania, a mianowicie odczekałam, aż się ściemni (czytaj: uśpi się czujność sąsiadów) i wytrzepałam chodniczek na ziejącym wiatrem balkonie. Choć z całą pewnością uniewinniają mnie poczynania sąsiadów z góry (dłuuuga historia), to nie czuję się z tym najlepiej.
Może kara za Menopauzę Pani Domu? Ekspresyjne odkurzanie, noszenie kwiatów w niemałych donicach pod prysznic i odnoszenie na miejsce, szorowanie poziomów w kuchni pokrytych tłuszczem i pionów skrobanie z kamienia w łazience. Wszystko to powoduje lanie potu ciurkiem, czyli menopauza jak nic. Tylko nikt nigdzie nie napisał (sprawdzałam na forach wszelakich), że menopauzę trzeba przetrwać bez przeciągów, a ja mam okno balkonowe proste w obsłudze.
Może to kara za spocone zbiegnięcie na parking z siedmioma kilogramami książek dla Mamy Przyjaciela? Spocone, bo pomiędzy poziomami w kuchni i pionami w łazience. Konieczne, bo wiem, jak boli brak książki w zanadrzu, gdy ta obecna się kończy. Kilogramy nie na sztuki, bo mole książkowe inaczej postrzegają świat.
No właśnie! To kilogramy wyniesione we wtorek z biblioteki mnie zmyliły.  Gdy w środę rano zabolało, pomyślałam, że to stawy, że może kręgosłup. Stare kości.
A to nie kości. To kara za sprzątanie przedświąteczne po świętach. Nerki mi przewiało.
Ale radzę sobie.
Jednak nie ma tego złego. Rano nie wstaję ot tak sobie z łóżka, a turlam się i dzięki temu co dzień wstaję prawą nogą:) Budzę się nocą wielokrotnie z bólu i niemocy i łapię chwile, podczas których mogę przemyśleć kawałki nadchodzącego dnia i rano wstaję z nowym planem.
Tylko z muzyką gorzej. Gdy jestem sama, uwielbiam siedzieć w ciszy. Jednak gdy w pokoju Syna rozlega się muzyka-hmmm-polski rap, czy jak by to zwał, którego sama za nic bym sobie nie zapuściła, na tyle wszedł w moje życie, że podryguję, podtańcowywuję, podskakuję, gdy tylko znajdę się na nogach. A teraz z bolącymi nerkami? Tańczę na poziomie molekularnym. Wirują komórki.
Grunt, że coś się rusza, czyli żyję:)

sobota, 31 grudnia 2011

Z Nowym Rokiem

Posprzątane na błysk. No, niemal:)
W każdym bądź razie pani domu w osobie JA zadowolona, a to najważniejsze.

Nie zdążyłam złożyć Wam życzeń świątecznych. Za wszystkie życzenia dla mnie serdecznie dziękuję. Jesteście Niezastąpieni! 

Nadrabiając, chcę życzyć Wam, abyście każdego dnia Nowego Roku budzili się szczęśliwi lub chociaż wstawali prawą nogą. 
Abyście codziennie mieli mnóstwo powodów do uśmiechu i by nic Was nie powstrzymywało przed obdarowywaniem nim każdej napotkanej osoby i by te uśmiechy zostały odwzajemnione. 
Abyście codziennie mieli czas i ochotę obdarowywać sobą najbliższych. 
Abyście nie omijali lustra, bo mieszka w nim niezwykła osoba, która też potrzebuje Waszej uwagi, Waszego czasu i Waszej miłości. 
Abyście każdego dnia dostrzegali magię, jaką niesie życie.

I jeszcze jedno życzenie z muzycznym tłem z jednego z moich ulubionych filmów "Wytańczyć marzenia". Życzę Wam, by wszystkie Wasze marzenia spełniły się w nadchodzącym roku, choćby trzeba je było przypłacić zmęczonymi od tańca nogami:)

środa, 28 grudnia 2011

Poświątecznie

Siedzę na kanapie z nogami do góry, zaplatam warkocz i rozplatam. Francuski. Nieskomplikowane to zajęcie, bo decydując się na kolejne życiowe zmiany zaczęłam od fryzjera.
Rzadkie to u mnie uczucie, gdy nie tylko nie wiem, za co się zabrać, ale - uwaga spowiedź! - nie chce mi się. Za nic brać mi się nie chce.
Znam natężenie okresu przedświątecznego od kilku lat, ale tegoroczne przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Święta były zbyt krótkie i zbyt intensywne na regenerację. Czy byliście kiedykolwiek na tyle zmęczeni, by zaplatać i rozplatać warkocze? Francuskie. Początek obłędu, czy normalny stan organizmu? Nie musicie być nadmiernie szczerzy:)
Siedzę więc sobie, zaplatam i rozplatam krótkobieżne warkocze. I myślę sobie. Nic szczególnego. Czy otworzyć okładkę, przerzucić pierwsze strony i zagłębić się w smaczną książkę od wszystko o mnie wiedzącego Mikołaja? Czy może załadować nabój do nowego pióra, wygrzebać zakurzony dziennik i zapełnić kilka pustych stron? Czytać, czy pisać? Odsuwam natrętne myśli o szorowaniu glazury w łazience, piekarnika, zapomnianych z premedytacją kurzach ponad wysokością wzroku i niewątpliwych "kotach" za meblami.
Bo u mnie od kilku lat przedświąteczne porządki odbywają się śpiewająco po Świętach. Normalka. Nienormalne natomiast jest to, że nie zdążyłam nawet ubrać choinki. A choinkę rozbiera się po wizycie księdza. Jak mam ją rozebrać, skoro jej nie ubrałam? Ryzykować niesienie choinki z piwnicy po Nowym Roku pod czujnymi uwięzionymi w wizjerach oczami sąsiadów? Jeden telefon, a wyjadę stąd w kaftanie.
-Jak będziesz wiedziała, kiedy chodzi ksiądz, daj znać. Pożyczę Ci moją choinkę.
Czy przyjaciele nie są największym skarbem?!

Poklikałam trochę i wracam do warkoczy.
Albo nie! Okna umyję, bo wiosny spoza nich nie widać:)

niedziela, 20 listopada 2011

Powrót do przeszłości

A gdyby tak się spiąć w sobie i rozdwoić? Dwa razy szybciej zrobić to, co do zrobienia, a może nawet i więcej? A potem walnąć się na łóżko (lub dwa) i wyspać za dwoje?
Wydawało mi się, że mam wyobraźnię, a nie potrafię sobie wyobrazić życia naszych prababek. Posprzątane bez odkurzacza, ściereczek z mikrofibry i pronto w sprayu. Ugotowane na piecu, w którym by rozpalić trzeba sobie przynieść, a wcześniej nadziabać. Wszyscy nakarmieni i pozmywane bez nawilżającego balsamu do mycia naczyń, bez ciepłej wody - ba! bez bieżącej! - i że nie wspomnę o zmywarce. Poprane, czyli rzeka i tara, bez jak wyżej ciepłej i bieżącej wody, bez pralki i płynów zmiękczających. A potem spotkania z sąsiadkami ze śpiewami radosnymi przy darciu pierza lub haftowaniu, opowiadanie bajek, legend i przekazów dzieciom. I słodki sen do zapiania kura. Wszystko zrobione na czas i wyspanie. Niezwykłe!
Ja wiem, nie miały prądu, by po nocach wysiadywać. Nie miały komórek, by ktoś im głowę zawracał. Nie miały internetu, by na maile szybko odpowiadać, bo miłe, bo ważne, bo wiele od tego zależy, bo wypada. Nie miały aparatów i programów do obróbki zdjęć, które pochłaniają mnóstwo czasu ( i które nie są na tyle MEGA, by odwalać za nas robotę). Nie miały wielu przedmiotów.
Tymczasem ja próbuję dzwonić z pilota do telewizora i nie łączy, martwię się zepsutym żelazkiem zamiast podłączyć je do prądu, depiluję nogi w systemie matematycznym (25%, czyli prawa do kolana w poniedziałek, 25% ciąg dalszy we wtorek itd.), a po wyskubaniu lewej brwi dzwoni telefon i o prawej przypomina mi spojrzenie w lustro dnia następnego. Zmęczenie chyba.
A w całym tym szaleństwie najdziwniejsze jest to, że to uwielbiam! Marzy mi się czasem lampa naftowa, śpiewy przy haftowaniu bez eliminacji do Must by the music, których zdecydowanie bym nie przeszła, a raczej wylądowała na you tube jako wątpliwa perełka,  pranie na świeżym powietrzu, oczekiwanie na posłańca na białym koniu, który zawiezie mój napisany gęsim piórem list do kuzynostwa i "manie" gdzieś, czy mam zafuterkowane kończyny.
Kocham ten pęd, kocham te maile niezwykłe, te telefony przemiłe, ten mały dyskomfort kręgosłupa przy maszynie do szycia, bez której żyć już chyba nie potrafię, ten świat wirtualny, gdzie tyle niezwykłych ludzi się zadomowiło i mnie odnalazło. I że nie muszę sobie nadziabać, by sobie kończyny wydepilować:)
Troszkę niewyspana kobieta renesansu XXI wieku to ja!

czwartek, 20 października 2011

Jesień

Są trzy oznaki nadchodzącej jesieni:
1. O każdej porze dnia i nocy Pędzla można znaleźć na kaloryferze (coticus caloryferus).
2. Ciągnie mnie do dziergania na drutach, które zawsze kończą się pruciem. Chodzi o samą przyjemność.
3. I ciągnie mnie na spacery. Najlepiej, gdy pada.
Oj, coś mi się wydaje, że lato nie wróci.

Poszłam dziś na spacer. Z radością, bo padało. Poczta, biblioteka, zakupy. Na pocztę poszłam tą dalszą, bo tam miła Pani siedzi za okienkiem. Warte wszystkiego. W bibliotece jak zwykle ciepłe przyjęcie. Uwielbiam te moje Panie! Wiele razy się przeprowadzałam i za każdym razem zapisywałam się do najbliższych bibliotek, ale w żadnej mnie nie przytulano:) A tu jak z domu do domu.

Potem zakupy w niewielkim sklepiku. Przy półce z kocim jedzonkiem stały dwie panie: jedna w moim wieku, druga to starsza Pani (jak się potem dowiedziałam 89-letnia). Starsza Pani zapytała młodszą:
-Pani kot to kot, czy kotka?
-Kotka. Właśnie szukam jej kawalera, ale co zobaczę jakiegoś przystojniaka, okazuje się, że wykastrowany.
-Przyznaję się bez bicia, że ja też to zrobiłam - wtrąciłam się w uśmiechniętą rozmowę.
-No widzi pani - odpowiedziała ta młoda - wygląda na to, że czasy takie nastały, że nawet kocicom przyjdzie pozostać singielkami.
Odeszła z uśmiechem, a starsza Pani zapytała:
-Ile lat ma pani kotek?
Niewinny początek, a potem poznałam całą historię rodziny wielodzietnej. Wykształcenie, imigracje, choroby, narodziny, śmierci, rzucanie wnuczce przez okno drobnych pieniążków  na lody w woreczku, pierwsze kroki wnuczka na molo w Międzyzdrojach, własnoręcznie szyta suknia ślubna z 54 guziczkami, ciasto drożdżowe pieczone dla niepełnosprawnego sąsiada. I sto innych rzeczy. A wszystko to 50 minut pomiędzy kocim jedzonkiem a stoiskiem z serami.
Nie zapamiętam tego, że starsza Pani miała parkinsona. Zapamiętam te szczęśliwe oczy i najpiękniejszy uśmiech na świecie. Na koniec przytuliłyśmy się życząc sobie wszystkiego dobrego. Już wiem, że gdy znów przyjdę wymienić książki, będę się rozglądać za tą Wspaniałą Istotą.

Jesienne spacery w deszczu są niezwykłe. Do tej pory się uśmiecham.
Do tego w miejsce billboardu blisko mojego domu z napisem "Tusk=Palikot w rządzie" wisi billboard z suplementem błonnikowym i napisem "Ułatwia wypróżnienie". I tyle na temat wyborów:)
Miłych deszczowych dni wszystkim życzę***

sobota, 1 października 2011

Rozmyślania w stanie lenia

Próżnującym rękom diabeł daje zatrudnienie.
Bo i owszem, dziś sobie popróżnowałam. Skończyłam zamówienie tworzone pod słodką presją, zapakowałam pudło, oddałam we władanie Poczty Polskiej i nastąpiło rozprężenie niekontrolowane. Dzień o niczym.
Z tymi rękami, co to diabeł daje zatrudnienie, nie sprawdziło się dzisiaj, ale wiecie: jak nie ma (lub się nie chce) co robić, to myśli różne przychodzą do głowy. I dziś sobie pomyślałam: Co ze mnie za matka?
Dlaczego? 
Gdy nie widzę Pędzla dzień czy dwa, tęsknię. Dla niewtajemniczonych - Pędzel żyje pod postacią kota.
Syn wyjechał trzy tygodnie temu do pracy na drugi koniec Polski, a moja tęsknota jest mniejsza.
Co ze mną nie tak? - ta myśl przyszła zaraz po śniadaniu. Skoro  przyszła myśl, a dzień był bezrobotny, myśl trzeba było pociągnąć i porozmawiać ze sobą. Zbesztać się lub przetłumaczyć. Zaczęłam od besztania, potem przyszedł czas na analizę. Sama sobie psychologiem. By nie zwariować.

Syn przytulaśny do niedawna wszedł w okres "cześć mamuś", przytulanie jednostronne i ścieranie całusów z policzków. Trzeba było sobie darować i nie robić obciachu. Nie chcę się wymądrzać, ale każdy okres w życiu dziecka jest okresem przejściowym. W czary nie wierzę, ani w księcia całującego żabkę (czy też odwrotnie), który zamieni mnie w młode i zdecydowanie obce dziewczę, które młody człowiek z przyjemnością przytuli. Matka równa się cierpliwość, więc poczekam na dzień, gdy znów poczuje chęć bliskości.
Pędzel natomiast okresów nie miewa. On przytulaśny od trzeciego dnia przybycia pod skromny dach, kiedy to postanowił opuścić kryjówkę pod szafą i zaprzyjaźnić się z tą, co to posiłki w domu rozdaje. Powdzięczył się, popieścił, poczarował i tak mu zostało. Gdy wracam po całym dniu, po szybkich zakupach lub gdy się po prostu budzę, bo noc przecież długa. Za dużo myśleć nie można, bo podobno boli, więc nie zastanawiam się, czy to tęsknota za tą, co kocha, czy za tą, co tak zręcznie otwiera saszetki z kocią karmą.
A ja w końcu człowiek jestem i za przytulaniem tęsknię. 
Za rozmowami też. Ale Bell'owi - wieeelki człowiek - telefon w głowie zaświtał i rozmawiam z Synem codziennie. Moje potrzeby (ograniczone na okres nieprzytulaśny) są spełnione. I jeszcze coś! Tęsknotę zamieniłam na dumę! Bo jestem niezmiernie dumna, że pojechał tak daleko, że chciał, że chce i że sobie radzi. I tylko mam nadzieję, że jest z siebie tak samo dumny, jak ja z Niego.
W tym bezrobociu croissanty upiekłam. Po raz pierwszy porwałam się na swoje własne osobiste ciasto francuskie. I wyszły! Kiedy próbowałam jeszcze gorące, nie myślałam o Pędzlu. Myślałam o Synu, że pewnie wchłonąłby większą część popijając zimnym mlekiem. Gdyby tu był.
Chyba nie jestem taką złą matką.

środa, 14 września 2011

Pracujący anioł

Rachunek wyniósł dokładnie trzynaście złotych.
- Wierzy pani w pechowość trzynastki? - zapytała ekspedientka.
Byłam w małym osiedlowym sklepiku. Za ladą stała młoda dziewczyna, może nie porażającej urody, ale tak słonecznie uśmiechnięta, że kolorowa aura wokół niej była niemal namacalna. Żadnych burknięć, żadnego wciskania świeżego serka. Uwijała się jak fryga. Taka mała podskakująca rusałka.
- Nie wierzę. Raczej wywołuje uśmiech niż dreszcze, więc to chyba dobry znak - powiedziałam wyciągając pięćdziesiąt złotych.
- Ojej, a nie ma pani drobniej? Od rana same grube banknoty. Biegałam rozmieniać do kiosku już siedem razy, aż ta pani na mnie krzywo patrzy.
- Mam sporo drobnych, ale raczej nie uzbieramy trzynastu złotych - powiedziałam wysypując na tackę całą zawartość portfela.
Pani niestrudzenie układała w kupeczki zdecydowanie drobne drobniaki. Gdy się skończyły, rzekła:
- A to pech. Brakuje czterech groszy.
Mogłabym powiedzieć, że doniosę, ale to nie był mój sklepik - byłam na drugim końcu miasta. Powiedziałam więc:
- To ja pójdę rozmienić.
- O co to, to nie! - dziewczyna aż zadrżała. - Tu jest tylko ten kiosk w pobliżu, a pani już od rana rozdrażniona i jeszcze na panią fuknie. Nie mogę na to pozwolić.
Chwyciła banknot i wybiegła ze sklepu. Stałam tak samotnie wśród tych dobroci na półkach pełna nadziei, że ci poprzedni klienci sztuk siedem z grubymi banknotami również nie mieli skłonności do kradzieży. Nie chciałabym, by temu aniołowi ktoś podciął skrzydła po remanencie. Tak rzadko spotyka się anioły w takich miejscach!
Przybiegła po chwili uśmiechnięta całą sobą.
- Już mi raczej więcej nie rozmieni. Dobrze, że poszłam, bo zepsuła by pani cały dzień.
Szłam na przystanek jakoś tak lekko, uskrzydlona, pełna wiary w radosne anioły, ale też pełna wyrzutów sumienia. 
Bo przecież mogłam zrezygnować z jednej bułeczki i było by po sprawie. 
Bo mogłam ją jednak okłamać, że doniosę te cztery grosze. 
Bo to, jak  się czułam oznacza, że okradałam ją z dobrej energii. Choć miała jej tyle, że pewnie nawet nie zauważyła. 
Chyba nie robi się remanentu z energii?

wtorek, 9 sierpnia 2011

I po remoncie

Skąd się bierze leń? Znienacka. Albo z Nienacka - jest taka miejscowość?
Dopadł mnie właśnie. Poddałam się bez walki. To jak spełnienie marzenia cyborga o byciu człowiekiem:)
Panowie remontowcy już sobie poszli. Dzień po zniknięciu rusztowań postanowiłam uczcić długim snem - wreszcie! - ale o siódmej piętnaście w moje słodkie senne marzenie wdarł się dziwny dźwięk. Człowiek z kosiarką. Kolejna aspołeczna profesja. Wiele lat przede mną, jeszcze zdążę się wyspać.
Balkonik malutki się zrobił przez ocieplenie. Do tego złe źródło informacji miałam, bo nie jest fioletowy, a żółty. Choć może lepiej żółty niż siny, jak twierdził Marian ("Mariaaaan, podaj farbę!". "Jaką? Żółtą czy siną?"). Winorośl moją ukochaną musiałam przesadzić w mniejszą donicę, a właściwie dwie mniejsze, bo balkon niegabarytowy i żadna podłużna dostępna w sklepie by się nie zmieściła. Przesadziłam, ale nie jestem pewna, czy coś z tego będzie. Po dwóch miesiącach spędzonych w pokoju wyłysiała z rozpaczy. Czy zwykłe trzymanie kciuków wystarczy, czy jakaś mała magia by się przydała? Ratowaliście kiedyś winorośl?
Okna połowicznie doskrobane. Na razie w kuchni. Oj niechlujni ci nasi robotnicy! Była woda, woda z płynem, woda z octem, mleczko, proszek, szczotka, ściereczka na nożu i ja spływająca potem. Potem w sensie kropelki, nie że później, bo spływałam przez trzy godziny skrobania. Pani domu super turbo. Opłacało się, bo śniadanie w słońcu bezcenne! Jutro czas na pokój. Będzie się działo. 
No, chyba że co niektórzy nie wrócą do Nienacka:)